Deze worden voorgelezen aan gebruikers die met een schermlezer werken. In een
verder Nederlandse werkbank hoorden zij "Export artifact actions" en "Map
selection QA shortcut".
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Deze verschenen zodra de backend geen eigen melding meegaf: de terugvalteksten
van formatError en de controles vóór een handeling. Een operator kreeg dan
"Failed to load exports" of "Select a project first" te zien, midden in een
verder Nederlandse werkbank.
Dit is geen meertaligheidsvraagstuk maar inconsistentie binnen de taal die het
product al spreekt. De teksten volgen nu de bestaande toon: benoemen wat er
misging of wat er eerst nodig is, in actieve vorm, zonder excuus.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
De README noemde App.tsx nog de orchestrator; die rol ligt sinds de splitsing
bij WorkbenchApp.tsx. Verder twee secties toegevoegd over wat er veranderd is:
de werkstanden en het leidende designsysteem, en de laadstrategie met de
verzoekdeler en het laden per werkblad.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
De verzoekdeler uit de vorige commit houdt een antwoord driehonderd
milliseconde vast om de opstartcascade op te vangen. Uitloggen herlaadt de
pagina echter niet, dus die tabel overleeft een sessiewissel: binnen dat venster
zou de volgende gebruiker het antwoord van de vorige kunnen krijgen.
Met de hand is dat nauwelijks te bereiken, maar een verzoekcache die een
identiteitswissel overleeft is hoe dan ook fout. De tabel wordt nu gewist bij
uitloggen, bij aanmelden en zodra de sessie verloopt.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
De inlogpagina haalde 1,46 MB over de lijn, waaronder de volledige kaartmotor
van 213 kB terwijl er geen kaart staat. De werkbank is nu een aparte brok die
pas na aanmelden geladen wordt: de eerste JS-bundel gaat van 476 naar 30 kB, en
met de beeldwerk uit een eerdere commit komt de inlogpagina op 344 kB.
Bij het opstarten gingen 27 verzoeken de deur uit in drie golven. Alles werd
vooraf opgehaald, ook voor werkbladen die de gebruiker misschien nooit opent,
en twee daarvan werden dubbel opgevraagd door effecten die negentig
milliseconde na elkaar liepen. Gelijktijdige en vlak opeenvolgende identieke
GET-verzoeken delen nu één belofte, en elk werkblad haalt zijn eigen gegevens
pas op wanneer het geopend wordt. Nu zestien verzoeken.
Typen in het themazoekveld kostte 53 ms mediaan met uitschieters tot 127 ms,
omdat die filterwaarde in het viewmodel van de hele werkruimte leefde. Het veld
is een eigen component geworden dat zijn invoer zelf bijhoudt. React.memo om de
kaart is geprobeerd en weer verwijderd: van de negentien props worden er te
veel per render opnieuw gemaakt, dus de vergelijking sloeg nooit over.
Verder: donker blijft de standaard maar er is nu een weg terug naar licht, de
kaartondergrond schakelt mee zonder de datalagen te herbouwen, de onderste
hero-afbeelding wordt pas opgehaald als hij in beeld komt, en de werkbank heeft
een h1 zodat schermlezers een ankerpunt hebben.
De tests op de bootstrap legden het oude gedrag vast en toetsen nu het nieuwe,
van drie naar zeven gevallen.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
De analyseconsole opent in een eigen venster en stond daar in Times New Roman
op wit, met standaard browserknoppen, terwijl de werkbank ernaast donker was.
Niemand had er ooit naar gekeken.
Er was code die de opmaak moest meenemen, maar die kloonde de link naar het
nieuwe venster. Dat venster wordt geopend met window.open('') en staat dus op
about:blank; nagemeten leverde link.sheet === null op. De regels worden nu
ingeschreven in plaats van gelinkt, met de verwijzingen absoluut gemaakt tegen
de bron van het blad.
Daarna bleef document.fonts.status eeuwig op 'loading' staan. De bestanden
kwamen wel binnen met status 200, maar in een about:blank-document voltooit het
lettertypeladen niet. Een FontFace hangt niet aan een document, dus de
gezichten die het hoofdvenster al geladen heeft worden nu overgenomen en gaan
de @font-face-regels niet mee. Meetbaar: status 'loaded', en een schermafdruk
die op de lettertypen wacht is klaar in 45 ms in plaats van af te breken na
dertig seconden.
Dit verklaarde ook de vijftien !important in dit blok: die probeerden iets te
overschrijven dat er nooit aankwam. Alle zestien bleken overbodig en zijn in de
vorige commit verwijderd.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Er was nergens een error boundary: geen componentDidCatch, geen
getDerivedStateFromError. Eén component die gooit nam de hele werkbank mee,
inclusief de kaart en de navigatie. Nu blijft de schil staan, ziet de gebruiker
welk werkblad het liet afweten, en wist wegnavigeren de fout.
Daarnaast een patroon dat op zeven plekken half was toegepast: een optionele
keten die te vroeg stopt. report?.items?.filter(...) stond geguard, twintig
regels verderop stond report.items.map(...) zonder. Half geguard is de
eigenlijke fout, want het wekt zekerheid zonder die te bieden. Waar de lijst op
meerdere plekken gebruikt wordt staat nu één normalisatie aan de kop.
De brondetails hadden geen enkele afhandeling en werden met .catch(() => null)
overgeslagen; die melden nu wel. De overige elf catch-blokken bleken bovenop
hooks te staan die de fout al zelf opvangen en tonen, wat ik heb nagemeten door
een verzoek te laten mislukken.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Achttien bevindingen uit de audit, met de metingen erbij in de betreffende
CSS-secties.
Fundament. Dertien tokens werden op 87 plaatsen aangeroepen zonder ooit
gedefinieerd te zijn; in de browser gaf getPropertyValue('--gi-text') een lege
string terug, dus die kleurregels vielen terug op overerving. Vorm en hoogte
zijn terug naar de schaal: radius via token van 17% naar 81%, unieke schaduwen
van 115 naar 71, losse kleurwaarden van 928 naar 352.
Typografie. De stylesheets declareerden negen gewichten terwijl er per familie
twee gezichten geladen werden, en font-synthesis-weight: none verbiedt
namaakvet. Alles van 650 tot 850 kwam dus als 600 op het scherm: 138 van de 148
declaraties rendereden identiek. Nu vier stappen die alle vier ook geladen
worden, en Manrope draagt de koppen zoals op de landingspagina.
Donkere werkstand. De werkbank staat tegen luchtbeelden aan; een lichte schil
daarnaast laat de kaart altijd verliezen. De landingspagina blijft licht.
Kaart. De ondergrond wordt ontkleurd en gedempt zodat alleen de eigen data nog
kleur draagt, en de symbologie staat niet langer als losse hexwaarden in
GeoMap. De zes zwevende vlakken zijn er drie: statuskaart, staprail en
resultaatchip bleken al één component te zijn die de opmaak over drie hoeken
van de kaart uiteentrok.
Schil. Eén kopbalk in plaats van drie (215px chroom naar 100px), het raster van
AI-vragen zonder botsingen, kapitalen op één niveau in plaats van 57
declaraties, en het leverancierslogo uit de navigatiebalk.
Van 47 echte !important naar 1, gemeten door telkens twee productiebuilds op
berekende stijlen te vergelijken. Contrast: nul tekstelementen onder AA op zes
werkbladen, in beide werkstanden.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
De inlogpagina haalde 1,46 MB over de lijn voordat iemand kon aanmelden.
Daarvan waren 885 kB drie hero-afbeeldingen; achtergronden in CSS kennen geen
loading="lazy", dus ook de twee onder de vouw laadden meteen.
Daarnaast stond er 8,1 MB aan ongebruikte PNG-originelen in public/portfolio/.
Alles in public/ wordt ongewijzigd naar dist/ gekopieerd, dus die gingen bij
elke build mee terwijl geen regel code ernaar verwees. Ze staan nu in
design-assets/, buiten wat de webserver uitserveert; de README daar legt uit
hoe je een webversie opnieuw maakt.
- de drie hero's opnieuw gecomprimeerd op hun werkelijke weergavegrootte
- de Noordzee-textuur ligt onder een vrijwel dekkende gradiënt: 240 -> 35 kB
- het ITWorx-woordmerk toonde op 118px maar was 512px breed: 40 -> 12 kB
- geointel-icon.png en de dark-case-study-cover werden nergens genoemd
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Higgsfield en Google AI Studio, allebei via npx. De configuratie verwijst naar
omgevingsvariabelen in plaats van naar de sleutels zelf, zodat er niets geheims
in de repository terechtkomt. Zet HF_API_KEY, HF_SECRET en GEMINI_API_KEY in de
omgeving om ze te activeren.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
The recommended detection profile showed operators precision 0.614, recall
0.606 and F1 0.607. Those three numbers appear nowhere in this repository
except the file that publishes them and a test that pinned them as literal
strings. The only recorded evaluation of that model at that operating point —
tile 512, overlap 64, threshold 0.15, the exact key its promotion report
recommended — reported 0.590, 0.577 and 0.582. The published figures were about
two and a half points more flattering than anything that was measured, on the
profile labelled "aanbevolen", and the test made sure nobody would correct
them. They now carry the measured values.
Worse in kind: the conservative profile reported "gemeten achtergrondfouten 0".
Its nine-sample hard-negative matrix at threshold 0.35 recorded 198 background
detections with 55 in the worst sample. The one number that tells an operator
whether a high-precision model invents buildings on empty terrain said zero
where the evidence said 55.
Those zeros are not simply wrong everywhere, which is why the fix is not just a
number. The other two profiles genuinely produced zero — against a strict
pure-empty gate of three samples, a different and much weaker test than the
nine-sample hard-negative matrix. Printing 0, 0 and 55 side by side invites a
comparison the evidence does not support, so each profile now states its gate,
its background sample count and the evaluation behind its figures, and the
panel shows them.
A test refuses any published figure that does not appear in the evidence
record, with a negative control so it cannot pass by matching nothing. Pinning
the numbers as literal strings is what let an unsourced precision survive; that
assertion is gone.
Also ignoring .codex-artifacts/ — ~300 MB of the rejected SAM2 and
edge-alignment trials plus a deploy bundle. Kept on disk, out of the repository.
No credentials in it; the two token scripts generate from settings.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
An ArcGIS layer without supportsPagination accepts resultOffset and ignores it,
answering every page with the first one. The VHA profile reader advanced its
offset by the page length and stopped at the announced count, so for a count
that is a multiple of the page size it collected N copies of page one — and its
completeness check, len(features) == candidate_count, passed. Four announced
records became four stored records, two of them duplicates, filed under an
official provenance. That is the substitution bounded acquisition exists to
prevent, arriving through the front door.
The reader now refuses a record it already collected. It fails rather than
silently dropping the duplicate: a provider that cannot page is a provider
whose count proves nothing, so a smaller-but-clean result would still be
unverifiable. Its watercourse-name loop was worse — a bare `while True` that
ended only when the provider stopped setting exceededTransferLimit, with names
deduplicated by code so a stuck provider produced no visible change while the
requests continued. It now refuses a repeated page body, and both loops have
the page budget the sibling readers already had.
Those siblings turned out to be fine. GRB and official vector already refuse a
repeated page URL, bound the page count, and deduplicate on feature identity —
but none of it had a test, so none of it was known to work. Exercised now,
including the case where distinct URLs defeat the loop check and the budget is
the only backstop. A duplicate across two genuinely different pages is kept
once rather than failing, because a cursor over a changing table produces that
legitimately.
Also: _bash_path fell back to the raw path whenever wslpath failed, except on
timeout, which propagated and reddened the suite when starting WSL took more
than ten seconds under load.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Two problems of the same shape: information about *why* something failed being
replaced by something vaguer.
get_dataset_geojson wrapped the JSON parse, the metadata read, the CRS
resolution and the canonicalisation in one try and reported all of it as
"Stored dataset is not valid JSON" with a 500. An operator whose dataset had an
unusable CRS was sent to inspect a file that parses perfectly well, and the
canonicaliser's own AppError — with its code and its status — never reached
them. Only the parse is now inside that handler; everything after it keeps the
error it raised, and a genuine bug becomes a distinct 500 rather than a
mislabelled client error. A guard finds the same shape elsewhere: catching
Exception around a call into another component and relabelling what it
reported. Wrapping one's own private helper stays legitimate and the guard
says so.
The redirect policy was split without anyone saying so. Two acquisition
services rejected every redirect through a hand-rolled opener, while eight
allowed a same-origin one through the shared guard — and only the latter
checked where the response came from. Both live in the guard now, and the
strict path uses the rejecting handler rather than the guard's after-the-fact
check: objecting to response.url means urllib already opened the connection and
read the body, which for a metadata endpoint is the whole attack. That was a
weakening I introduced in this same commit's first draft.
Co-Authored-By: Claude Opus 5 <noreply@anthropic.com>
Jens
Jens